Η γερμανική εφημερίδα σημειώνει ότι η Ρωσία έχει επανειλημμένα επιδείξει ικανότητα προσαρμογής τόσο στο στρατιωτικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο και ότι δεν υπάρχουν σήμερα ενδείξεις άμεσης διάλυσης του κράτους ή επικείμενου τέλους της εξουσίας του Vladimir Putin
Η Ουκρανία εξακολουθεί να διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τις γραμμές της στο μέτωπο και ταυτόχρονα έχει μεταφέρει σημαντικό μέρος της πίεσης βαθιά στο εσωτερικό της Ρωσίας, χρησιμοποιώντας drones εναντίον διυλιστηρίων, ενεργειακών εγκαταστάσεων και κόμβων logistics.
Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα αντοχής βρίσκεται ένα πρόβλημα πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί από την απώλεια ενός οπλικού συστήματος ή μιας θέσης στο μέτωπο:
οι άνθρωποι λιγοστεύουν.
Σε πρόσφατη ανάλυσή της, η Berliner Zeitung περιγράφει μια δημογραφική και κινητοποιητική κρίση που ασκεί όλο και μεγαλύτερη πίεση στην Ουκρανία. Η εφημερίδα σημειώνει ότι ο ουκρανικός στρατός εξακολουθεί να κρατά σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις του και ότι η εκστρατεία drones κατά ρωσικών στόχων έχει αποτελέσματα, αλλά θέτει ευθέως το ερώτημα εάν η χώρα μπορεί να διατηρήσει έναν πόλεμο αυτής της έντασης για ακόμη τέσσερα χρόνια.
Ο πραγματικός εχθρός μπορεί να είναι ο χρόνος
Η μεγαλύτερη απειλή για το Κίεβο δεν είναι απαραίτητα μια ξαφνική κατάρρευση του μετώπου.
Είναι η σταδιακή εξάντληση.
Σε έναν πόλεμο φθοράς, δεν αρκεί μια χώρα να έχει όπλα.
Χρειάζεται ανθρώπους για να τα χειριστούν.
Χρειάζεται στρατιώτες για να αντικαταστήσουν τις απώλειες.
Χρειάζεται οικονομικά ενεργό πληθυσμό για να χρηματοδοτεί το κράτος.
Χρειάζεται νέες γενιές για να συντηρήσουν το δημογραφικό της μέλλον.
Και εδώ η Ουκρανία αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα που δεν λύνεται με περισσότερα πυρομαχικά.
Η Berliner Zeitung έχει ήδη αναφερθεί επανειλημμένα στις δυσκολίες στελέχωσης των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και στην προσπάθεια της κυβέρνησης να αναμορφώσει το σύστημα στρατολόγησης, μετακινώντας το περισσότερο προς συμβάσεις και οικονομικά κίνητρα.
Η δημογραφία γίνεται στρατιωτικός παράγοντας
Η δημογραφική κρίση δεν είναι ένα πρόβλημα που θα εμφανιστεί μετά τον πόλεμο.
Είναι ήδη κομμάτι του πολέμου.
Η μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων, η μείωση των γεννήσεων, οι στρατιωτικές απώλειες και η φυγή μεγάλου μέρους του ενεργού πληθυσμού δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο κάθε νέο κύμα κινητοποίησης γίνεται δυσκολότερο.
Και όσο περισσότερο διαρκεί η σύγκρουση, τόσο πιο έντονο γίνεται το δίλημμα:
πόσους ανθρώπους μπορεί να μεταφέρει μια χώρα από την οικονομία στο μέτωπο χωρίς να αποδυναμώσει το ίδιο το κράτος που προσπαθεί να υπερασπιστεί;
Αυτό είναι το σημείο στο οποίο ο πόλεμος παύει να είναι μόνο στρατιωτικός και μετατρέπεται σε δημογραφική εξίσωση.
Η Ρωσία δεν προελαύνει γρήγορα – αλλά δεν χρειάζεται απαραίτητα να το κάνει
Η Berliner Zeitung επισημαίνει επίσης μια άλλη πραγματικότητα που συχνά χάνεται πίσω από τους καθημερινούς χάρτες του μετώπου.
Η Ρωσία προχωρά αργά.
Όμως σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, η ταχύτητα δεν είναι ο μοναδικός δείκτης επιτυχίας.
Το ερώτημα είναι ποια πλευρά μπορεί να αντικαθιστά πιο εύκολα απώλειες, να διατηρεί την παραγωγή της και να προσαρμόζεται στις νέες μορφές πολέμου.
Η γερμανική εφημερίδα σημειώνει ότι η Ρωσία έχει επανειλημμένα επιδείξει ικανότητα προσαρμογής τόσο στο στρατιωτικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο και ότι δεν υπάρχουν σήμερα ενδείξεις άμεσης διάλυσης του κράτους ή επικείμενου τέλους της εξουσίας του Vladimir Putin.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία δεν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.
Αντίθετα, υπάρχουν και εκεί ενδείξεις πίεσης στο ανθρώπινο δυναμικό. Πρόσφατες αναλύσεις αναφέρονται σε προετοιμασίες που θα μπορούσαν να διευκολύνουν μια νέα κινητοποίηση, ενώ και η Berliner Zeitung έχει γράψει για ένα μοντέλο πιο διαρκούς και λιγότερο εμφανώς μαζικής στρατολόγησης.
Η διαφορά είναι ότι η Ρωσία διαθέτει σαφώς μεγαλύτερη πληθυσμιακή βάση.
Και σε έναν πόλεμο που μπορεί να διαρκέσει χρόνια, αυτό αποκτά τεράστια σημασία.
Τα drones δίνουν στο Κίεβο έναν διαφορετικό τρόπο πίεσης
Μπροστά σε αυτή την ανισορροπία, η Ουκρανία προσπαθεί να μεταφέρει τον πόλεμο σε πεδία όπου δεν απαιτούνται τεράστιες μάζες στρατιωτών.
Τα drones είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Οι επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια, ενεργειακές εγκαταστάσεις και logistics επιτρέπουν στο Κίεβο να προκαλεί οικονομικό και επιχειρησιακό κόστος πολύ μακριά από την πρώτη γραμμή.
Αυτό αλλάζει τη γεωγραφία του πολέμου.
Ένα drone που πλήττει μια εγκατάσταση εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στη Ρωσία μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερο αποτέλεσμα σε σχέση με το κόστος κατασκευής του.
Αυτό εξηγεί γιατί η Ουκρανία επενδύει τόσο έντονα σε μη επανδρωμένα συστήματα.
Δεν μπορεί εύκολα να ανταγωνιστεί τη Ρωσία σε πληθυσμό.
Μπορεί όμως να προσπαθήσει να αντισταθμίσει την ανισορροπία με τεχνολογία.
Η τεχνολογία όμως δεν αντικαθιστά πλήρως τον στρατιώτη
Εδώ βρίσκεται και το όριο αυτής της στρατηγικής.
Τα drones μπορούν να καταστρέψουν ένα διυλιστήριο.
Μπορούν να πλήξουν μια αποθήκη.
Μπορούν να διαταράξουν ένα δίκτυο logistics.
Δεν μπορούν όμως από μόνα τους να κρατήσουν μια γραμμή χαρακωμάτων.
Δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το πεζικό σε κάθε μέτωπο.
Δεν μπορούν να καταλάβουν ή να υπερασπιστούν έδαφος χωρίς ανθρώπινη παρουσία.
Γι' αυτό και η κρίση κινητοποίησης παραμένει κρίσιμη.
Η τεχνολογική υπεροχή μπορεί να μειώσει τις ανάγκες σε προσωπικό.
Δεν μπορεί να τις μηδενίσει.
Τέσσερα ακόμη χρόνια αλλάζουν τα πάντα
Η πιο ισχυρή παρατήρηση της Berliner Zeitung δεν αφορά το σημερινό μέτωπο.
Αφορά το 2030.
Εάν ο πόλεμος συνεχιστεί για ακόμη τέσσερα χρόνια με παρόμοια ένταση, τότε το ερώτημα δεν θα είναι απλώς ποιος κέρδισε περισσότερα τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Θα είναι ποια κοινωνία άντεξε περισσότερο.
Ποια οικονομία κατάφερε να διατηρήσει παραγωγή.
Ποιο κράτος βρήκε αρκετούς στρατιώτες.
Ποια χώρα διατήρησε τη δημογραφική και πολιτική της συνοχή.
Σε αυτή την εξίσωση, ο χρόνος μπορεί να είναι εξίσου σημαντικός με τα όπλα.
www.bankingnews.gr
Ωστόσο, πίσω από αυτή την εικόνα αντοχής βρίσκεται ένα πρόβλημα πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί από την απώλεια ενός οπλικού συστήματος ή μιας θέσης στο μέτωπο:
οι άνθρωποι λιγοστεύουν.
Σε πρόσφατη ανάλυσή της, η Berliner Zeitung περιγράφει μια δημογραφική και κινητοποιητική κρίση που ασκεί όλο και μεγαλύτερη πίεση στην Ουκρανία. Η εφημερίδα σημειώνει ότι ο ουκρανικός στρατός εξακολουθεί να κρατά σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις του και ότι η εκστρατεία drones κατά ρωσικών στόχων έχει αποτελέσματα, αλλά θέτει ευθέως το ερώτημα εάν η χώρα μπορεί να διατηρήσει έναν πόλεμο αυτής της έντασης για ακόμη τέσσερα χρόνια.
Ο πραγματικός εχθρός μπορεί να είναι ο χρόνος
Η μεγαλύτερη απειλή για το Κίεβο δεν είναι απαραίτητα μια ξαφνική κατάρρευση του μετώπου.
Είναι η σταδιακή εξάντληση.
Σε έναν πόλεμο φθοράς, δεν αρκεί μια χώρα να έχει όπλα.
Χρειάζεται ανθρώπους για να τα χειριστούν.
Χρειάζεται στρατιώτες για να αντικαταστήσουν τις απώλειες.
Χρειάζεται οικονομικά ενεργό πληθυσμό για να χρηματοδοτεί το κράτος.
Χρειάζεται νέες γενιές για να συντηρήσουν το δημογραφικό της μέλλον.
Και εδώ η Ουκρανία αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα που δεν λύνεται με περισσότερα πυρομαχικά.
Η Berliner Zeitung έχει ήδη αναφερθεί επανειλημμένα στις δυσκολίες στελέχωσης των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και στην προσπάθεια της κυβέρνησης να αναμορφώσει το σύστημα στρατολόγησης, μετακινώντας το περισσότερο προς συμβάσεις και οικονομικά κίνητρα.
Η δημογραφία γίνεται στρατιωτικός παράγοντας
Η δημογραφική κρίση δεν είναι ένα πρόβλημα που θα εμφανιστεί μετά τον πόλεμο.
Είναι ήδη κομμάτι του πολέμου.
Η μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων, η μείωση των γεννήσεων, οι στρατιωτικές απώλειες και η φυγή μεγάλου μέρους του ενεργού πληθυσμού δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο κάθε νέο κύμα κινητοποίησης γίνεται δυσκολότερο.
Και όσο περισσότερο διαρκεί η σύγκρουση, τόσο πιο έντονο γίνεται το δίλημμα:
πόσους ανθρώπους μπορεί να μεταφέρει μια χώρα από την οικονομία στο μέτωπο χωρίς να αποδυναμώσει το ίδιο το κράτος που προσπαθεί να υπερασπιστεί;
Αυτό είναι το σημείο στο οποίο ο πόλεμος παύει να είναι μόνο στρατιωτικός και μετατρέπεται σε δημογραφική εξίσωση.
Η Ρωσία δεν προελαύνει γρήγορα – αλλά δεν χρειάζεται απαραίτητα να το κάνει
Η Berliner Zeitung επισημαίνει επίσης μια άλλη πραγματικότητα που συχνά χάνεται πίσω από τους καθημερινούς χάρτες του μετώπου.
Η Ρωσία προχωρά αργά.
Όμως σε έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς, η ταχύτητα δεν είναι ο μοναδικός δείκτης επιτυχίας.
Το ερώτημα είναι ποια πλευρά μπορεί να αντικαθιστά πιο εύκολα απώλειες, να διατηρεί την παραγωγή της και να προσαρμόζεται στις νέες μορφές πολέμου.
Η γερμανική εφημερίδα σημειώνει ότι η Ρωσία έχει επανειλημμένα επιδείξει ικανότητα προσαρμογής τόσο στο στρατιωτικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο και ότι δεν υπάρχουν σήμερα ενδείξεις άμεσης διάλυσης του κράτους ή επικείμενου τέλους της εξουσίας του Vladimir Putin.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία δεν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα.
Αντίθετα, υπάρχουν και εκεί ενδείξεις πίεσης στο ανθρώπινο δυναμικό. Πρόσφατες αναλύσεις αναφέρονται σε προετοιμασίες που θα μπορούσαν να διευκολύνουν μια νέα κινητοποίηση, ενώ και η Berliner Zeitung έχει γράψει για ένα μοντέλο πιο διαρκούς και λιγότερο εμφανώς μαζικής στρατολόγησης.
Η διαφορά είναι ότι η Ρωσία διαθέτει σαφώς μεγαλύτερη πληθυσμιακή βάση.
Και σε έναν πόλεμο που μπορεί να διαρκέσει χρόνια, αυτό αποκτά τεράστια σημασία.
Τα drones δίνουν στο Κίεβο έναν διαφορετικό τρόπο πίεσης
Μπροστά σε αυτή την ανισορροπία, η Ουκρανία προσπαθεί να μεταφέρει τον πόλεμο σε πεδία όπου δεν απαιτούνται τεράστιες μάζες στρατιωτών.
Τα drones είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Οι επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια, ενεργειακές εγκαταστάσεις και logistics επιτρέπουν στο Κίεβο να προκαλεί οικονομικό και επιχειρησιακό κόστος πολύ μακριά από την πρώτη γραμμή.
Αυτό αλλάζει τη γεωγραφία του πολέμου.
Ένα drone που πλήττει μια εγκατάσταση εκατοντάδες χιλιόμετρα μέσα στη Ρωσία μπορεί να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερο αποτέλεσμα σε σχέση με το κόστος κατασκευής του.
Αυτό εξηγεί γιατί η Ουκρανία επενδύει τόσο έντονα σε μη επανδρωμένα συστήματα.
Δεν μπορεί εύκολα να ανταγωνιστεί τη Ρωσία σε πληθυσμό.
Μπορεί όμως να προσπαθήσει να αντισταθμίσει την ανισορροπία με τεχνολογία.
Η τεχνολογία όμως δεν αντικαθιστά πλήρως τον στρατιώτη
Εδώ βρίσκεται και το όριο αυτής της στρατηγικής.
Τα drones μπορούν να καταστρέψουν ένα διυλιστήριο.
Μπορούν να πλήξουν μια αποθήκη.
Μπορούν να διαταράξουν ένα δίκτυο logistics.
Δεν μπορούν όμως από μόνα τους να κρατήσουν μια γραμμή χαρακωμάτων.
Δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το πεζικό σε κάθε μέτωπο.
Δεν μπορούν να καταλάβουν ή να υπερασπιστούν έδαφος χωρίς ανθρώπινη παρουσία.
Γι' αυτό και η κρίση κινητοποίησης παραμένει κρίσιμη.
Η τεχνολογική υπεροχή μπορεί να μειώσει τις ανάγκες σε προσωπικό.
Δεν μπορεί να τις μηδενίσει.
Τέσσερα ακόμη χρόνια αλλάζουν τα πάντα
Η πιο ισχυρή παρατήρηση της Berliner Zeitung δεν αφορά το σημερινό μέτωπο.
Αφορά το 2030.
Εάν ο πόλεμος συνεχιστεί για ακόμη τέσσερα χρόνια με παρόμοια ένταση, τότε το ερώτημα δεν θα είναι απλώς ποιος κέρδισε περισσότερα τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Θα είναι ποια κοινωνία άντεξε περισσότερο.
Ποια οικονομία κατάφερε να διατηρήσει παραγωγή.
Ποιο κράτος βρήκε αρκετούς στρατιώτες.
Ποια χώρα διατήρησε τη δημογραφική και πολιτική της συνοχή.
Σε αυτή την εξίσωση, ο χρόνος μπορεί να είναι εξίσου σημαντικός με τα όπλα.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών